En we zijn al zo vaak,
zo vaak, zo vaak,
zo vaak verlaten,
dat de kou
ons niet meer deren kan.
Durf ik te openen,
voor jouw liefde, voor jou,
voor de liefde?
Kwetsbare liefde,
kwetsbare weerloze liefde,
verlaat mij niet...

Ik heb mij al zo vaak,
zo vaak, zo vaak,
zo vaak verlaten.
En weer open ik mij,
laat ik mij openen, geef ik mij over
in de hoop
dat jij mij nooit,
nooit, nooit,
nooit meer zal verlaten,
dat ik zal leren
dat jij bent in mij,
mijn liefste...
|
Art